Wstęp
Freud zaczął badać sny na początku lat 90. ubiegłego wieku. W 1895 roku nagle „odkrył” podstawowe założenie teorii snów (sen to spełnienie życzeń). Do zdarzenia doszło w małej wiedeńskiej restauracji. Freud zażartował, że nad stołem, przy którym siedział tego wieczoru, należy zawiesić małą tabliczkę (dokładna data to 24 lipca 1895).
Każdy żart zawiera ziarno żartu, reszta jest prawdą. Freud niezwykle cenił swoje odkrycie.
Uważał, że książka „Interpretacja snów” była kamieniem milowym w jego twórczości. W historii psychoanalizy teoria snów "zajmuje szczególne miejsce, wyznaczając punkt zwrotny; dzięki niej psychoanaliza zrobiła krok od metody psychoterapeutycznej do psychologii głębi.
Od tego czasu teoria snów jest najbardziej charakterystyczną i najbardziej oryginalną w tej młodej nauce, kawałkiem dziewiczej krainy, nie mającej analogii w innych naszych naukach, wyrwanej z przesądów i mistycyzmu" (Freud 3. Wprowadzenie do psychoanalizy, - M. Nauka, 1989). Tak Freud oceniał miejsce teorii snów w ogólnym zespole teorii psychoanalitycznych.
Interpretacja snów ukazała się po raz pierwszy w roku 1900.
Przedmowy 3. Freuda do pierwszych sześciu wydań książki pozwalają prześledzić drogę rozwoju i upowszechnienia psychoanalizy. Ważne jest dla nas, że do czasu pierwszego wydania rozwój teorii snów był już prawie ukończony. Następnie Freud wprowadził szereg poprawek i wyjaśnień. Począwszy od czwartego wydania, Freudowi w pracy pomaga jeden z najbliższych uczniów, Otto Rank, który uzupełnia spis literatury, sporządza notatki, a także dołącza dwa własne artykuły do szóstego rozdziału książki Freuda.
Jednak wszystkie te wyjaśnienia i uzupełnienia nie są fundamentalne. Freud powraca do problemu snów nie raz, ale w większości przypadków jest to uproszczona, popularna prezentacja jego poglądów: trzeci wykład w „Pięciu wykładach z historii psychoanalizy” (w 1989 r. ukazały się one pod tytułem „O psychoanalizie”, wcześniej zawarty w „Antologii historii psychologii zagranicznej”), niewielka praca „O śnieniu” („Psychologia snu”) i wreszcie piąte - piętnaste wykłady we „Wprowadzeniu” do psychoanaliza."
W ostatnich latach życia 3.
Freud ponownie powrócił do problemu snów, co znajduje odzwierciedlenie w trzeciej części Wykładów, która nigdy nie została odczytana słuchaczom: autor był za stary i chory. Jeden z jego wykładów „Ponowne spojrzenie na teorię snów” dostarcza niewiele dodatkowych informacji na temat teorii snów, ale pozwala ocenić, co Freud uważał za najważniejsze w swojej teorii, a co było drugorzędne.
Treść drugiego wykładu - „Sny i okultyzm” – to dość dalekie od rzeczywistego problemu snów, ale możemy zapoznać się z poglądami Freuda na temat astrologii, przepowiedni, wróżenia – wszystkiego, co jest obecnie w modzie. I tutaj Freud jest wierny sobie! Nie tyle krytykuje te zjawiska (choć oczywiście w nie nie wierzy), ale raczej stara się analizować wzorce psychologiczne leżące u podstaw okultyzmu.
Główne cechy „The Dreams and Okultism”.
Interpretacja snów” to spójność i szczegółowość przedstawienia, bogactwo konkretnych przykładów. Książkę należy czytać uważnie, „od deski do deski”, w przeciwnym razie „zostanie przerwany wątek łączący myśl”, a zapoznanie się z książką nie wniesie nic do informacji, które czytelnik zaczerpnął już z innych, popularnych źródeł.
Co więcej, możemy odnieść wypaczone, powierzchowne wrażenie na temat teorii snów (Freud pod koniec życia miał podstawy narzekać, że jego teoria stała się popularna, ale pozostał błędnie zrozumiane). Szczegółowe, szczegółowe przedstawienie zdaje się odtwarzać proces badań psychoanalitycznych. Poznajemy nie tylko uogólnienia teoretyczne, ale w większym stopniu materiał, który posłużył jako źródło uogólnień.
Pod tym względem „Interpretacja” nie ma analogii.
Robert Kastor Pen, tusz, 1925
S obrazek:
„Nie ma leku na śmierć i na błąd nie znaleziono reguły”
„Nie ma leku na śmierć i na błąd nie znaleziono reguły”