| Raskolnikov (aktor G. Taratorkin, film 1969) |
Dostojewski w swoich utworach wielokrotnie wykorzystuje sny jako środek wyrazu artystycznego.
Poniżej znajduje się tabela opisująca sny Raskolnikow w powieści „Zbrodnia i kara”; według rozdziałów: istota, znaczenie, znaczenie snów bohatera.
Spójrz:
&8212; Wszystkie materiały na temat „Zbrodni i kary”
— Wszystkie artykuły o snach Raskolnikowa
Opis snów Raskolnikowa
z powieści „Zbrodnia i kara”
„Raskolnikow miał straszny śnił o swoim dzieciństwie, w ich miasteczku…”
„...mały, chudy, brzydki wieśniak był zaprzężony do takiego wielkiego wozu…”
„Obudził się zlany potem, z mokrymi od potu włosami, z trudem łapiąc oddech, wstał horror..."
"Śniło mu się wszystko i wszystkie były dziwnymi snami: najczęściej wyobrażał sobie, że jest gdzieś w Afryce, w Egipcie, w jakiejś oazie...
"Nagle Raskolnikow zadrżał jak liść: rozpoznał ten głos; Pietrowicz tu jest i bije właściciela...”
„Ale dlatego przyjdą do niego teraz, jeśli tak, „bo… to prawda, to wszystko z tego samego… z powodu wczorajszego…”
„Strach jak lód otoczył jego duszę, dręczył go, odrętwiał go..."
"...starsza pani siedziała i śmiała się, i wybuchnęła cichym, niesłyszalnym śmiechem, starając się z całych sił, żeby jej nie usłyszał..."
"...wszyscy patrzyli, - ale wszyscy się ukrywali i czekali, milczeli...
Serce mu się zawstydziło, nogi się nie ruszały, były wrośnięte w korzenie... Chciał krzyczeć i - obudził się up..."
"Cały koniec Wielkiego Postu i Święto Bożego Narodzenia spędził w szpitalu. Już dochodząc do siebie, przypomniał sobie swoje sny, kiedy wciąż leżał w upale i majaczył. W swojej chorobie śniło mu się, że cały świat został skazany na ofiarę jakiejś strasznej, niesłychanej i bezprecedensowej zarazy...”
To była tabela opisująca sny Raskolnikowa w powieści „Zbrodnia i kara” według rozdziałów: istota, znaczenie, znaczenie snów głównego bohatera.
W powieści „Zbrodnia i kara” F.M.
Dostojewski dużą uwagę poświęca wewnętrznemu światu głównego bohatera. Czytelnik widzi nie tylko myśli i przeżycia Raskolnikowa, ale także jego sny. W całym dziele pojawiają się one w różnych epizodach, każdy z własnym emocjonalnym zabarwieniem i znaczeniem.
Pierwszy sen okazuje się ciężki i ponury, w jedynych plamach pojawiają się wielokrotnie odcienie szarości i czerni Kolorem jest zielona kopuła kościoła i koszulki pijaków.
Akcja rozgrywa się we wczesnym dzieciństwie Raskolnikowa. Rodion boi się gniewu mężczyzn w tawernie, ale zaledwie kilka kroków od tego najbardziej nieprzyjemnego miejsca znajduje się kościół, o którym bohater myśli z ciepłem, a sen zdaje się wskazywać na zakończenie powieści, w którym wiara w Boga będzie wyjściem z ciemności. Сновидение возникло на фоне эмоций, испытанных Родионом при виде пьяной девочки на бульваре, и привело к зарождению мыслей об убийстве.
Следующий сон ничуть не приятнее первого.
To kakofonia brzydkich dźwięków: piski, sapanie, przekleństwa i krzyki Koszmar nie tylko przeraża Rodiona, ale robi dziurę w pozornie niezaprzeczalnej teorii. Nastazja uważa, że te dźwięki są krzykiem jego wrzącej krwi, ale tak naprawdę nie chodzi o jego krew, ale o tę, którą osobiście przelał, zabijając nieszczęsne kobiety. Głównym obrazem w tej scenie są schody odkupienia.
Kolejne dwa sny nawiązują do teorii Raskolnikowa.
Pierwszy to Nowa Jerozolima, raj, maleńka wyspa na oceanie smutku i żalu, którą stworzy sam Rodion-Napoleon. Drugi to zaprzeczenie poprzedniego. To raczej ziemskie piekło, pełne ludzkich udręk i nienawiści. To kontrast pomiędzy rzeczywistością fikcyjną a taką, która mogłaby się spełnić, gdyby teoria była prawda.
Sny Raskolnikowa to kolejny sposób na pełne ukazanie udręki psychicznej cierpiącego i zagubionego bohatera, Rodion jest zagubiony i pełen wątpliwości, ale sny nie kłamią i nie pokazują, co naprawdę dzieje się w jego duszy i, w pewnym sensie, wskazują mu właściwą drogę.Dostojewski nie tylko pracował przy ich pomocy nad psychologią bohatera, ale także w formie alegorycznej przedstawił inne problemy dzieła, pozwolił czytelnikom antycypować rozwiązanie i wyraził własne stanowisko w sprawie teorii.
W sny takiej postaci jak Raskolnikow autor włożył duży ładunek semantyczny, który miał ukazać charakter i obraz tej postaci w całości, głęboki i wieloaspektowy sposób.
To właśnie dzięki takim scenom w utworze, opowiadającym o snach bohatera, czytelnik może zrozumieć cały charakter i naturę tej postaci. Warto dodać, że w miarę postępu pracy ukazywane są sny bohatera, a wydarzenia, które dzieją się w jego życiu, znajdują swoje objawienie w jego snach. Można powiedzieć, że wielu autorów lubi dodawać ten element do swoich dzieł, ponieważ za pomocą tych scen mogą pokazać, co naprawdę czują postacie znajdujące się w odpowiedniej pozycji.
Można też powiedzieć, że w zamierzeniu pisarzy rosyjskich znaczenie tych scen było takie, aby postacie wydawały się w tych momentach niezwykle szczere, ponieważ we śnie nie można było oszukać świadomości.
Takich technik używali Puszkin, Gonczarow i Żukowski. Warto powiedzieć, że znaczenie snów bohaterów jest zupełnie inne. Jeśli w jednej historii sny okażą się prorocze i przewodnie, to w innej historii mogą nie mieć zupełnie żadnego znaczenia.
Można również zauważyć, że sny bohaterów doskonale oddawały uczucia i emocje bohaterów. Dzięki snom dzieła Dostojewskiego rzeczywiście odsłoniły dusze bohaterów i odsłoniły ich charaktery.
Bohater ukazany był początkowo jako osoba bardzo rozsądna i spokojna, która w swoich snach widziała sceny mówiące, że nie należy nikomu odbierać życia ani krzywdzić innych.
Jednak po popełnieniu przestępstwa jego świadomość staje się mętna i przypomina myśli osoby niezdrowej psychicznie. W scenach pokuty bohater odzyskuje spokój ducha i spokój. Pierwszym marzeniem tego bohatera była scena, w której zobaczył wyczerpanego konia, czego bardzo mu było żal. Warto powiedzieć, że ta scena pochodzi z odległej przeszłości i wiąże się z tym, co obserwował w dzieciństwie.
Pewnego razu był świadkiem, jak przechodnie bili konia. Nie mógł na to spokojnie patrzeć, było mu niezmiernie przykro z powodu zwierzęcia. Ta scena pokazuje, że bohater jest postacią bardzo sprzeczną, gdyż jest gotowy popełnić bardzo straszliwą i nieludzką zbrodnię, jednak nadal ma w sobie empatię i współczucie dla swoich bliźnich.
Dostojewski odsłania wewnętrzny świat głównego bohatera za pomocą jego myśli, przeżyć i snów.
Sny Raskolnikowa pojawiają się w różnych odcinkach opowieści i mają pewne znaczenie dla zrozumienia stanu emocjonalnego bohatera.
Bohater widzi kolejny sen przed popełnieniem śmiertelnej zbrodni. Widzi piękny, spokojny obraz: błękitną wodę, zieloną oazę i złoty piasek. Afrykański krajobraz potwornie kontrastuje z prawdziwą sytuacją życiową bohatera.
A wizja Egiptu może być nawiązaniem do kampanii napoleońskiej, która zakończyła się fiaskiem, podobnie jak szalony pomysł Raskolnikowa.
Kolejne dwa sny odzwierciedlają stan bohatera po popełnieniu przez niego śmiertelnej zbrodni. Najpierw Raskolnikow widzi, jak Ilja Pietrowicz bije swoją gospodynię. Wizerunek policjanta symbolizuje strach młodego człowieka przed zdemaskowaniem i karą.
Drugi sen to prawdziwy koszmar. We śnie ponownie zabija staruszkę, lecz tym razem lombard śmieje się złowieszczo i naśmiewa się z jej zabójcy, po czym ucieka z miejsca zbrodni. Sen odzwierciedla wewnętrzne udręki Raskolnikowa, który w rzeczywistości nie był w stanie zabić człowieka i cierpiał z powodu swojego czynu.
Bohater widzi swój ostatni sen już podczas ciężkiej pracy.
Wydaje mu się, że cały świat powinien zginąć w wyniku epidemii jakiejś choroby. Osoby zarażone nieznanym wirusem zaczynają się nawzajem niszczyć, wierząc, że są lepsi od innych i mają prawo zabijać innych. Ten koszmar pomógł Raskolnikowowi całkowicie się oczyścić, pozbyć się udręki moralnej i wątpliwości co do swojej teorii.
W końcu wyzdrowiał psychicznie i fizycznie i mógł wreszcie rozpocząć nowe życie. Życie, w którym nie ma antyludzkich teorii, ale jest światło, nadzieja na najlepsze i wiara w Boga.
Pisząc opowiadanie Więzień Kaukazu, Lew Tołstoj z pierwszej ręki opisał wydarzenia, które miały wówczas miejsce.
On sam znalazł się wówczas w górach i niemal został schwytany. He was saved by the fact that the border with the Cossacks was nearby
Saltykov-Shchedrin Mikhail Evgrafovich is a famous Russian satirist who in his works so skillfully encrypted his messages that even the best censorship could not catch him.Z pozoru pisał zwykłe bajki dla dzieci
Pracownik Andrei Erin, pracując w warsztacie malarskim, odważył się powiedzieć swojej żonie o imieniu Zoya, że stracił pieniądze, a mianowicie 120 rubli.
Jego żona chciała za te pieniądze kupić kurtki dla swoich dzieci
Evgeniy Aleksandrovich Yesenin, autorka dzieła Anna Snegina. To dzieło jest autobiografią opisującą najbardziej szczere i czyste uczucia miłości
Petya Trofimov w sztuce „Wiśniowy sad” od pierwszego pojawienia się pojawia się na obrazie ucznia.
Mówiąc ściślej, należy on do tej kategorii uczniów, którzy niejednokrotnie byli wydalani ze szkoły.
Sny są często wykorzystywane w literaturze jako sposób na ukazanie postaci, ich wewnętrznych cech i przeżyć. Czasami sny mają ogromny wpływ na rozwój bohaterów, ich działania i całą fabułę dzieła jako całości, czasami sny są jedynie narzędziem artystycznym, którym autor posłużył się do bardziej obrazowego opisu postaci.
Pierwszy senopisany jest w piątym rozdziale pierwszej części powieści.
Raskolnikow śni w nim, jak chudy koń, który ciągnął ciężki ładunek, nagle się zatrzymuje, przez co woźnica Mikołka ze szczególnym okrucieństwem bije konia na śmierć. Co więcej, ten taksówkarz nie bez powodu nazywany jest Mikołką – tak będzie się nazywał farbiarz, który weźmie na siebie winę za zbrodnię Raskolnikowa. To właśnie w tym śnie Dostojewski w przesadny sposób ukazuje nam prawdziwą istotę teorii Rodiona o „tych, którzy mają prawo”.
Sam Rodion budzi się i... drżąc, kładzie się na sofie „jak zaprzęgnięty koń”, co świadczy o jego nieprzygotowaniu do zostania takim „posiadaczem praw”.
Drugi sen to też swego rodzaju alegoria - najpierw Rodion śni o rajskiej oazie ze strumykiem, z którego bohater pije czystą wodę, potem wszystko to zostaje nagle przerwane obrazem morderstwa.
Dostojewski zdaje się nam mówić, że czyste życie Rodiona zostanie przerwane właśnie przez morderstwo starego lombardu.
Trzeci sen, opisany w drugim rozdziale drugiej części, to raczej halucynacja, w której pomocnik kwartalnika brutalnie bije kochankę. Nic takiego się jednak nie wydarzyło – dopiero wewnętrzne wyrzuty sumienia bohatera, zmieszane z szaleństwem, znalazły wyjście.
Czwarty senpokazuje wyobcowanie Raskolnikowa od ludzi, wyśmiewanie i plotki, jakie ludzie rozpowszechniają na temat Rodiona.
Dostojewski nazywa przyczynę takiego wyobcowania ze społeczeństwa swoją teorią, która przekreśliła mu możliwość normalnego życia i komunikowania się.
Nie jest tajemnicą, że sny to nie tylko niespójne obrazy wyrwane z kontekstu, które powstają w podświadomości człowieka. Często mają ogromne znaczenie, którego prawidłowa interpretacja może wiele powiedzieć o stanie jego duszy, sposobie myślenia i motywach działania.
W dziele „Zbrodnia i kara” ważną rolę odgrywają także sny Raskolnikowa.
Co więcej, na podstawie niektórych z nich można nie tylko określić cechy charakteru bohatera, ale także zastanowić się, co mogło motywować młodego człowieka w momencie podjęcia decyzji o popełnieniu przestępstwa.
W przeddzień zbrodni Raskolnikow ma sen, w którym koń zostaje pobity na śmierć. Być może jest to znak, że wkrótce dojdzie do krwawego morderstwa.
Jednak ten sen można też potraktować jako dziecięce lęki bohatera – być może w dzieciństwie główny bohater był świadkiem zabijania zwierząt i na tle tego przeżył jakąś traumę psychiczną.
Raskolnikow jest ambiwalentny – z jednej strony lituje się nad zwierzętami, z drugiej ze spokojną duszą, bez żalu, zabija człowieka.
Jednak ta cecha natury objawia się nie tylko w nim, ale w rzeczywistości w wielu osobowościach.
Również główny bohater ma sen o Afryce - i w tym śnie stan jego zdrowia pozostawia wiele do życzenia. Marzy tylko o cennej oazie, którą w końcu odnajduje Raskolnikow. Cieszy się, że może podziwiać lustrzaną powierzchnię fal, poczuć promienie palącego słońca.
Ta wizja ostro kontrastuje z szarością i codziennością młodego człowieka.
Całkiem możliwe, że należy to postrzegać jako pragnienie pokoju i czegoś lepszego, jako chęć wyrwania się z codzienności i rozpoczęcia innego, jaśniejszego i obfitującego w wydarzenia życia.
Kolejny warty uwagi sen ma miejsce już po popełnieniu morderstwa. Facet ma majaczenie i śni mu się sen, w którym policjant bije gospodynię. Jest całkiem możliwe, że sumienie Raskolnikowa stara się zrzucić winę za popełniony czyn na kogoś innego.
Nawet sam bohater podświadomie nie chce uwierzyć, że dopuścił się tak okrutnego i podłego czynu.
Główny bohater boi się też aresztowania – ale nie podejmuje żadnych prób stawiania oporu ani ukrywania się.
We śnie widzi śmiejących się Raskolnikowa i staruszkę, którą zabił.Próbuje na wszelkie możliwe sposoby wyrzucić ten obraz ze swojej podświadomości, jednak inaczej niż w życiu nie może pozbyć się starszej kobiety.
Bez względu na to, jakie podejmował próby, staruszka śmiała się częściej niż kiedykolwiek, wywołując przerażające przerażenie.
Można to nazwać odzwierciedleniem wstydu, jakiego bohater doświadcza w rzeczywistości. Przecież obraz zdaje się go ośmieszać, potępiać i wskazywać, że z tym ciężarem będzie teraz istniał do końca swoich dni.
Raskolnikow swój ostatni sen widzi już w ciężkiej pracy - jest to sen o końcu świata, który również odbywa się w delirium.
Całkiem możliwe, że sen symbolizuje skruchę bohatera, długo oczekiwane wyzwolenie - oznacza to, że mimo to przeprowadzono duchową pracę nad sobą, osoba wiele przemyślała i zrozumiała.
Ogólnie rzecz biorąc, postać ta nie budzi negatywnych uczuć i wstrętu - ale stwarza wrażenie zagubionej osoby, która dała upust niewłaściwym emocjom i działaniom, w wyniku czego otrzymała całkowicie logiczną i sprawiedliwą karę.
Sny w tej powieści są niezwykle psychologiczne, odzwierciedlają całą złożoność wewnętrznego świata bohaterów.
Marzenia z powodzeniem wkomponowano w ostateczny zarys dzieła. Główne wydarzenie (zamordowanie starszej kobiety przez Raskolnikowa) poprzedza opis snu o koniu.
Czy można sobie wyobrazić coś bardziej okrutnego i nieludzkiego? Cały obraz ukazany jest oczami siedmioletniego Rodiona. Ale w tej sytuacji jest bezradny; nic nie jest w stanie pomóc koniowi.
Wściekłość właściciela jest straszna, ale jeszcze straszliwsi są ci, którzy go podjudzają okrzykami: „Dokończ ją!”, „Użyj jej siekierą…”, „Zmiażdż ją, daj klapsa”. Szaleństwo Mikołaja i tłumu narasta, aż koń zdechnie. Właściciel usprawiedliwia się stwierdzeniem, że klacz jest jego własnością i ma prawo zrobić z nią co chce.
To uzasadnienie ucieleśnia jedną z kluczowych idei teorii dojrzałego Raskolnikowa – jeśli masz nad kimś lub czymś władzę, możesz nawet usprawiedliwić karę, represje, w tym morderstwo. Ojciec Raskolnikowa uspokaja go słowami „pijani ludzie robią psikusy”...
Po przebudzeniu bohater pojmuje sen. Do głowy przychodzi mu myśl, że pomimo całej grozy planowanej zbrodni jest gotowy ją popełnić.
Obrazy przyszłego morderstwa znów pojawiają się w jego głowie. Tragedia sytuacji polega na świadomości Raskolnikowa nieludzkości planowanej zbrodni, a jednocześnie wewnętrznej akceptacji i gotowości jej popełnienia.
W książce Dostojewskiego sny podzielone są kompozycyjnie według zasady swoistej symetrii. Jeśli weźmiemy pod uwagę pięć snów Raskolnikowa, łatwo zauważyć, że dwa sny dotyczą morderstwa starej kobiety, jeden sen reprezentuje pewną pustkę i brak obrazów (takie sny zdarzają się, gdy nic nie jest widoczne, pozostaje tylko świadomość i doznania), a dwa sny są ilustracją teorii Raskolnikowa.
Te sny są również powiązane ze sobą pewną gradacją.
W tej konstrukcji sen bez obrazów traktujemy jako część centralną, pewną oś, wokół której po obu stronach rozmieszczone są dwa sny. W związku z tym po każdej stronie znajduje się swego rodzaju krok, który pozwala Raskolnikowowi przejść na nowy poziom zrozumienia, a także autorowi podkreślić pewne istotne szczegóły.
Najpierw spójrzmy na główny sen, który widzi Rodion po popełnieniu podwójnego morderstwa.
Jak mówi Nastazja, u Raskolnikowa „krzyczy krew” i oczywiście w tym kontekście krzyczy krew ludzi, których zabił. Czuje przerażenie i widzi, że w rzeczywistości dopuścił się po prostu okrucieństwa, dlatego świat w nim, jego dusza krzyczała tak przeszywającym krzykiem.
Ten krzyk ma głęboki sens, gdyż wskazuje na zrozumiały i zrozumiały związek przyczynowo-skutkowy.
Nie można popełnić czegoś okropnego, na przykład zabić człowieka, i jednocześnie pozostać jakby poza tym związkiem. Świat zawsze będzie krzyczał z takim okrzykiem przerażenia, gdy którekolwiek ze stworzeń Bożych będzie cierpieć w ten sposób, a ten krzyk jest częścią świata.
Sny dotyczące morderstwa śnią się przed nim i po nim.
Najpierw Raskolnikow widzi dzieciństwo, niepozorną przestrzeń, w której dorastał. Dostojewski posługuje się obrazami nudy, codzienności, beznadziei, które pokrywają całą przestrzeń nawet w święta, a także typową rosyjską dychotomią karczma-kościół.
To dziecięce marzenie ma ogromne znaczenie, ale jego szczegółowa analiza będzie wymagała ogromnej ilości czasu, począwszy od poszukiwania dziecięcych korzeni cech osobowości Raskolnikowa, aż po szarawą wyobraźnię, którą można interpretować jako pobyt Raskolnikowa w jakichś niskich światach nieziemski, senny świat.
Dlatego skupimy się tylko na najważniejszej rzeczy, na tym, że Raskolnikow od dzieciństwa nie akceptował okrucieństwa i jest osobą wzniosłą. Sen ukazuje mu część absurdalności jego decyzji i daje wyraźną wskazówkę o możliwości wyboru kościoła zamiast karczmy, czyli miłości, a nie okrucieństwa.
Następnym krokiem jest sen po morderstwie.Pojawia się tam stara kobieta i w towarzystwie ludzi śmieje się z Raskolnikowa.
Wskazuje się w ten sposób na absurdalność czynu bohatera; rozumie, że zabijając staruszkę, zabijał siebie.
Sny, które mówią o teorii Rodiona, również przebiegają w podobny, stopniowy sposób. Pierwsza z nich to ta, która daje obraz pozornie wyłaniającej się przestrzeni pokoju i radości. Raskolnikow kontempluje zwiastuny własnego świata, który zamierza stworzyć, i nie zauważa niczego złego.
Kolejny sen ukazuje mu wynik realizacji jego teorii.
Ludzie żyjący w jego świecie obwiniają się nawzajem, „kłują i tną”, „gryzą i zjadają się nawzajem”. Tym samym sen ten całkowicie burzy teorię bohatera, pozwalając mu zrozumieć, dokąd prowadzą takie poglądy.
Jak widzimy, poprzez sny Raskolnikowa Dostojewski dość umiejętnie i z wyraźną przemyślanością kompozycyjną przekazał czytelnikowi własne poglądy i opisał ewolucję poglądów wewnętrznych bohatera.
N.V.
Gogol to nie tylko wielki pisarz i dramaturg, ale także innowator literacki. Pod jego piórem powstały dzieła oryginalne, inne od wszystkiego, co było wcześniej.
Mtsyri przyciąga mnie swoimi wartościami życiowymi. Uważam, że Mtsyri jest bohaterem romantycznym, którego życie ukazuje zderzenia rzeczywistości ze snami.
W powieści Eugeniusz Oniegin znajduje się zdanie: Nie ma powrotu do snów i lat!, które stało się popularne.
Z tym sformułowaniem nie sposób się nie zgodzić. Marzenia pomagają ludziom odwrócić uwagę od świata i problemów.
Na ślubie bogini morza Tetydy z mężczyzną Peleusem bogini niezgody Eris rzuca na stół złote jabłko z napisem „Najpiękniejszemu”. Widziały go trzy boginie: bogini mądrości i uczciwej wojny Atena
Często słyszymy słowa: „dobry”, „uczciwy”, „miły”, „zły”, „zły”, „samolubny”, „sumienny” i „przyzwoity”.
Jednak nie zawsze w pełni rozumiemy istotę tych słów. Co to znaczy być przyzwoitym człowiekiem?
Każdy sen Raskolnikowa jest zwierciadłem jego duszy, które dokładnie odzwierciedla to, co chciał nam przekazać autor.
Praca zawiera prezentację na temat, analizę tekstu.
SNY GŁÓWNEGO BOHATERA i ICH ZNACZENIE w powieści F. M. Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”
Co to są sny? Skąd pochodzą? Dlaczego zamykając oczy i nie dostrzegając niczego wokół, nie wychodząc z domu, nawet z własnego łóżka, przeżywamy niesamowite przygody, podróżujemy do miejsc, w których nigdy nie byliśmy, rozmawiamy z nieznajomymi, wyglądamy, jakbyśmy w ogóle nie mogli patrzeć?
Na te pytania nikt wciąż nie zna odpowiedzi.
Starożytni powiedzieli – od Boga, jak wierzą lekarze – z naszych myśli, interpretatorzy snów – z przyszłości. Co mają na myśli te fragmenty jakiegoś bezprecedensowego i „nieprzyszłego” życia, które albo oświetlają dzień, a potem niepokoją, albo sprawiają, że cierpisz? I czy warto się nad nimi zastanawiać?
Obraz snu – opis snu, snu proroczego – jest bardzo powszechnym narzędziem literackim.
Pisarze bardzo często wykorzystują sny do przekazania wewnętrznego stanu bohatera, ponieważ we śnie osoba staje się sobą. Dlatego ze snu możemy dowiedzieć się o przeżyciach bohatera, jego wspomnieniach z przeszłości lub o tym, co może spotkać bohatera w przyszłości.
Słynny angielski predyktor Edgar Cayce stwierdził: „Sen to dzisiejsze odpowiedzi na jutrzejsze pytania”.
The Spanish playwright and poet Calderon said: “Life is a dream.”
However, as many researchers argue, the degree of reliability of these events is unverifiable, and therefore these dreams sometimes need to be perceived as a plot-forming element of a person’s own “myth-making.”
Of course, one can talk endlessly about dreams and discoveries.
Ale dzisiaj chcemy porozmawiać o snach bohaterów literackich, w szczególności o snach Rodiona Romanowicza Raskolnikowa, głównego bohatera powieści Fiodora Michajłowicza Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”.
Celem ‚ jest określenie ideologicznego i artystycznego znaczenia snów głównego bohatera powieści.
Studiowanie literatury na ten temat.
Przeanalizuj sny Raskolnikowa.
Zidentyfikuj związek snu Raskolnikowa – delirium z jego stanem moralnym i rozumieniem rzeczywistości.
Zrozum, jakie znaczenie ideologiczne i artystyczne nadał autor autor snom bohatera, które nawiedzają go przez całą powieść „Zbrodnia i kara”.
Podsumuj i usystematyzuj obserwacje.
Sny odgrywają szczególną rolę w dziełach literackich.
Marzenia bohaterów często determinują ich życie. Często to, co bohaterowie dzieł widzą, gdy zamykają oczy, jest ważniejsze niż to, co robią, gdy je otwierają. Mogą pokazać wewnętrzny świat bohatera, jego przeżycia czy to, co może go czekać w przyszłości.
Tym tematem zajmowało się wielu krytyków i postaci literackich, takich jak: M.
M. Bachtin, S. V. Belov, L. P. Grossman, V. V. Kozhinov, T. A. Kasatkina i wielu innych. Wszyscy poświęcili specjalne rozdziały lub strony swoich książek analizie każdego ze snów bohaterów opisanych w twórczości pisarza. Ich zdaniem sny widzą myślący i wątpiący bohaterowie.
Słynny krytyk i badacz Bachtin zauważył: „Być może w całej literaturze europejskiej nie ma pisarza, w którego twórczości sny odgrywałyby tak dużą i znaczącą rolę jak u Dostojewskiego.
Pisarz zdaje się sugerować czytelnikowi metodę odczytywania snów swoich bohaterów”. Pisarz szczegółowo opisuje sny bohaterów wielu swoich powieści i opowiadań, takich jak: „Sen wujka”, „Sny petersburskie w poezji i prozie”, „Sen zabawnego człowieka”, „Nastolatek”, „Sobowtór”, „Pani”, „Upokorzony i znieważony”, „Demony”; i inne.
Zbrodnia i kara uważana jest za powieść pełną marzeń.
Rodion Raskolnikov ma kilka marzeń.
Tak naprawdę niektóre jego sny są grą wyobraźni – zbiorem niejasnych obrazów, inne zaś są bardzo jasne i wyraźne. W umyśle Raskolnikowa granica między działaniem a działaniem zaciera się – pojawia się delirium. Sny Raskolnikowa są jego dialogiem z sumieniem. Pierwszy i ostatni sen bardzo dobrze oddają stan wewnętrzny bohatera przed i po popełnieniu przestępstwa.
Przez całą powieść w duszy Raskolnikowa dochodzi do konfliktu i te wewnętrzne sprzeczności decydują o jego dziwnym stanie: bohater jest tak pogrążony w sobie, że zaciera się dla niego granica między snem a rzeczywistością, snem a rzeczywistością, rozpalony mózg powoduje delirium, a bohater popada w apatię, półsen, pół delirium.
Dlatego w przypadku niektórych snów trudno powiedzieć, czy jest to sen, czy delirium, gra wyobraźni.
Sny Raskolnikowa wygodnie jest nie tylko ponumerować, ale także po ustaleniu ich rodzaju nadać każdemu imię, co widać w tabeli:
Aktywnie interweniuje, współczuje
2. Śni, że jest w Afryce, Egipcie?
3. Sen o tym, jak bita jest kochanka
Patrzy, boi się, ukrywa
4.
Sen o starej kobiecie, którą zabija, a zabić nie może
Po pierwszej rozmowie ze śledczym
Raskolnikow widzi swój pierwszy i drugi sen przed morderstwem. Trzeci i czwarty są po. Historia ostatnich snów pojawia się w Epilogu. Wszystkie sny są ze sobą powiązane jedną fabułą. Przed nami ukazuje się obraz obalenia idei Rodiona Raskolnikowa. Od współczucia, przez morderstwo, po globalną katastrofę.
Stopniowo bohater ulega przewartościowaniu nie tylko mentalnych, ale i uniwersalnych wartości ludzkich. Dzięki tej technice psychologicznej zastosowanej przez Dostojewskiego staje się jasne, że mamy do czynienia z duchową walką w umyśle bohatera.
Sam bohater nazywa pierwszy sen „strasznym snem”, „paskudnym snem”. To fragment z dzieciństwa. Bohater widzi siebie jako dziecko, ma siedem lat.
Idzie z ojcem za miasto. Duszno, szary. Droga mija karczmę, symbolizującą brud, pijaństwo i rozpustę. W pobliżu znajduje się `kościół z zieloną kopułą` i cmentarz. (Raskolnikow dwa razy w roku chodził z ojcem do kościoła, co bardzo mu się podobało). Śmiech, krzyki, walka. Przechodząc obok karczmy Raskolnikow zobaczył kilku pijanych mężczyzn bijących „starego zrzędę” („Ale biedny koń jest w złym stanie.
Dusi się, zatrzymuje się, znowu szarpie, prawie upada”). Pijany tłum w wozie szaleje, a Mikołaj uderza konia. W końcu ktoś krzyczy: „Ax jej, co!” Zakończ to wszystko na raz. `. W rezultacie koń ginie, a wszyscy oprócz Rodiona i stojącego w tłumie starca nie próbują powstrzymać pijanych mężczyzn. Chłopak rzuca się, by ją chronić, płacze, „łapie ją za martwy, zakrwawiony pysk i całuje, całuje w oczy, w usta”.
Raskolnikow budzi się cały zlany potem i postanawia zrezygnować z zabijania: „Czy naprawdę wezmę siekierę, uderzę ją w głowę, zmiażdżę jej czaszkę?” Nie mogę tego znieść, nie mogę tego znieść! - jest dręczony.
Analogią konia ze snu, naszym zdaniem, jest Katarzyna Iwanowna w powieści, padająca pod ciężarem swoich nierealnych kłopotów i zmartwień, które są bardzo wielkie, ale znośne, i to z tych kłopotów, obelg i smutków, istniejących prawie tylko w jej mózgu, ostatecznie umiera - jak „koń osaczony”.
Pierwszy sen, moim zdaniem, można rozpatrywać z punktu widzenia rozwoju Relacja Raskolnikowa z ojcem.
W rezultacie pojawia się przed nami bardzo interesujący obraz. Widząc powszechny grzech ludzi bijących konia, chłopiec rzuca się najpierw na pomoc do ojca, potem do mądrego starca, ale zdając sobie sprawę, że nie mogą lub nie chcą nic zrobić, spieszy chronić konia i sam ukarać sprawcę. Ale koń już nie żyje, a sprawca nawet nie zauważa jego pięści, aż w końcu ojciec go łapie i wyciąga z piekła, w które pogrążył się chłopiec z nienasyconym pragnieniem sprawiedliwości.
W tym momencie Rodion traci wiarę w siłę ojca i jego umiejętność zorganizowania się tak, aby nie było cierpienia. Traci wiarę w moc Boga.
Mały Rodion już w wieku siedmiu lat próbuje przywrócić sprawiedliwość. Ten sen oznacza, że same wysiłki Raskolnikowa nie wystarczą, aby zmienić świadomość ludzi i wykorzenić instynkt samozagłady ludzkości.
Obfitość przemocy w tym śnie była kolejnym impulsem, który zmusił Raskolnikowa do popełnienia morderstwa, zwiększając pewność siebie w potrzebie zmiany świata.
Główne znaczenie pierwszego snu polega na tym, że Raskolnikow odrzucił morderstwo z natury. Jeśli bohater przed pójściem spać myśli o celowości zabicia starej lichwiarki, która przeżyła swoje życie i „zjada” cudze, ale budząc się zlany zimnym potem i przerażony sceną widzianą we śnie, jest gotowy porzucić zabijanie.
Zmianę tę tłumaczy się walką duszy z umysłem, która nieustannie występuje u bohatera.
Drugi sen to sen-sen, który miał w przeddzień zbrodni. Widzi siebie w Egipcie, w oazie, palmach, błękitnej i zimnej wodzie, „czystym piasku ze złotymi iskierkami”. Pejzaż tego snu wyraźnie kontrastuje z dusznym Petersburgiem, a zimna woda, błękit i złoto barwy snu pozwalają wyobrazić sobie, czego pragnie dusza Raskolnikowa.
Pije wodę prosto ze strumienia, ale wtedy bije zegar, budzi się i bierze siekierę i idzie zabijać.
Sny Raskolnikowa ukazują zatem duchowe porzucenie bohatera i jego niezgodność z otaczającym go światem. Dostojewski znakomicie wykorzystał w powieści środek artystyczny – sny. To dzięki śnie mogliśmy zanurzyć się w emocjonalnych perypetiach bohatera i zrozumieć jego duchowe przeżycia.
Każdy sen jest zwierciadłem duszy Rodiona Romanowicza, które dokładnie odzwierciedla to, co autor chciał nam przekazać. Wierzymy, że to właśnie za pomocą snów Raskolnikowa możemy wczuć się w bohatera, poczuć atmosferę tamtych czasów i najpełniej zrozumieć cele i myśli ludzi XIX wieku.
Dostojewskiemu udało się bardzo subtelnie i trafnie opisać wewnętrzny stan psychiczny bohatera za pomocą jego snów:
Pierwszy sen był dla Raskolnikowa impulsem od myślenia o teorii do akcji uśmiercenia starego kobieta.
Drugi sen to przejaw sumienia, które znalazło usprawiedliwienie dla czynu Raskolnikowa.
Trzeci sen pokazuje Raskolnikowowi, że został już ujawniony („Wszystko tajemnica staje się jasna”).
I dopiero przyznanie się do winy pod koniec epilogu uwalnia Raskolnikowa z ciężkich ciemności, w jakich jest pogrążony przez całą powieść.
Autor nie przyjmuje żadnych teorii na temat separacja ludzi, żadnych idei dopuszczających krew sumienia.
Tylko chrześcijańska miłość, współczucie, miłosierdzie zbawi duszę ludzką i cały świat.
Wykaz używanej literatury
F.M.
Dostojewski „Zbrodnia i kara”. „Rosja Radziecka”. M., 1988.
Artykuł „Sny Raskolnikowa” (psychoanaliza społeczna Siergieja Wygońskiego, „Almanach”, nr 12), M., 2005.
Dostojewski F.M. „Zbrodnia i kara”. Powieść/Wstęp. artykuł K. Tyunkina; Formularz. artysta V. Maxina. – L.: Artysta. Lit., 1980.
T. A. Kasatkina „Wskrzeszenie Łazarza: doświadczenie egzegetycznej lektury powieści F.M.
Dostojewskiego „Zbrodnia i kara”
Pierwszy sen Raskolnikowa (część 1, rozdział 5)
&8212; Co za złośliwość, powodzenia!
&8212; Czy ty, Mikołko, postradałeś zmysły czy co: zamknąłeś się taka mała klacz w takim wozie!
‚Ale Savraska na pewno będzie miała dwadzieścia lat, bracia!
‚Nie skakała chyba od dziesięciu lat.
‚Nie przepraszajcie, bracia, weźcie wszelkiego rodzaju bicze, przygotujcie się!
Wszyscy ze śmiechem i dowcipami weszli do wozu Mikołaja, i jeszcze więcej do siedzenia.
Biorą ze sobą jedną kobietę, tłustą i rumianą. Ona w czerwonych płaszczach, w paciorkowej tunice, z kotami na nogach, trzaska orzechami i chichocze. Wszędzie w tłumie też się śmieją, i rzeczywiście, jak tu się nie śmiać: taka spieniona klacz i taki ciężar będą niesione w galopie! Obaj panowie w wozie natychmiast biorą po bicz, żeby pomóc Mikołce.
Słychać dźwięk: „No!”, szarpie z całych sił, ale nie tylko skacze, ale nawet trochę daje radę w stępie, tylko miota nogami, chrząka i kuca od uderzeń trzech biczów, które spadają na nią jak groszek. Śmiech w wozie i w tłumie podwaja się, ale Mikołaj się wścieka i z wściekłości uderza klaczkę szybkimi ciosami, jakby naprawdę wierzył, że będzie galopowała.
Nie dotykaj mnie!
Boże, znowu robię, co chcę. Usiądźcie wszyscy! Chcę, żeby zaczęła galopować bez przerwy.
Nagle śmiech wybucha jednym haustem i zakrywa wszystko: mała klaczka nie wytrzymała częstych ciosów i zaczęła bezsilnie kopać. Nawet starzec nie mógł się powstrzymać i uśmiechnął się. I rzeczywiście: jakiś koń, i też kopie!
Dwóch chłopaków z tłumu wyciąga kolejny bicz i biegnie do małego konia.
biczować z boków. Każdy ucieka ze swojej strony.
. Biegnie obok konia, biegnie przed siebie, widzi, jak jest biczowany w oczy, prosto w oczy. Serce mu się podnosi, łzy płyną.Jeden z napastników uderza go w twarz; nie czuje, załamuje ręce, krzyczy, biegnie do siwowłosego starca z siwą brodą, który kręci głową i potępia to wszystko.
Jedna kobieta bierze go za rękę i chce wyprowadzić; ale on się wyrywa i znów biegnie do konia. Podejmuje już ostatnie wysiłki, ale znów zaczyna kopać.
&8212; Dlaczego nie galopowała!
Ale biedny chłopak już siebie nie pamięta. Z krzykiem przedostaje się przez tłum do Savraski, łapie ją za martwy, zakrwawiony pysk i całuje, całuje w oczy, w usta.
Potem nagle zrywa się i w szale rzuca się swoimi piąstkami na Mikołaja. W tym momencie goniący go od dawna ojciec w końcu chwyta go i wynosi z tłumu.
Obudził się zlany potem, z mokrymi od potu włosami, z trudem łapiąc oddech, wstał przerażony.
Drugi sen (część 1, rozdział 6)
Po obiedzie ponownie przeciągnął się na sofie, ale nie mógł już zasnąć, ale leżał bez ruchu, na brzuchu, z twarzą ukrytą w poduszce.
Śniło mu się wszystko i to wszystko były takie dziwne sny: najczęściej wyobrażał sobie, że jest gdzieś w Afryce, w Egipcie, w jakiejś oazie. Karawana odpoczywa, wielbłądy leżą spokojnie; Dookoła rosną palmy; wszyscy jedzą lunch. Ciągle pije wodę prosto ze strumienia, który jest tuż obok niego, płynie i szemrze. I jest tak fajnie, i taka cudowna, cudowna błękitna woda, zimna, spływa po różnobarwnych kamieniach i po takim czystym piasku ze złotymi iskierkami.
Trzeci sen (część 2, rozdział 2)
Raskolnikow upadł bezradnie na kanapę, ale nie mógł już zamknąć oczu; leżał przez pół godziny w takim cierpieniu, w tak nieznośnym poczuciu bezgranicznej grozy, jakiej nigdy wcześniej nie doświadczył.
Nagle jasne światło rozświetliło jego pokój: Nastazja weszła ze świecą i talerzem zupy. Przyglądając mu się uważnie i widząc, że nie śpi, postawiła świecę na stole i zaczęła rozkładać to, co przyniosła: chleb, sól, talerz, łyżkę.
&8212; Chyba nie jadłam od wczoraj. Chodzę cały dzień i mam gorączkę.
&8212; Nastazja.
Za co pobito właściciela?
Przyjrzała mu się uważnie.
&8212; Teraz. pół godziny temu Ilja Pietrowicz, zastępca naczelnika, był na schodach. Dlaczego ją tak pobił? I. po co przyszedł.
Nastazja w milczeniu i marszcząc brwi patrzyła na niego i patrzyła tak przez długi czas. Podczas tego badania czuł się bardzo nieprzyjemnie, a nawet przestraszony.
Czwarty sen (część 3, rozdział 6)
„Sen to dzisiejsze odpowiedzi na pytania jutra.”Edgar Casey